Παλαιότερα, και μέχρι που ο Σπανούλης ήταν ακόμη στον ΠΑΟ αλλά ακόμη και μετά που πήγε στον Ολυμπιακό, θεωρούσα ότι ο Διαμαντίδης ήταν ο καλύτερος εν ενεργεία παίκτης στην Ελλάδα και ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα στην ελληνική ιστορία του μπάσκετ και του ευρωπαικού μπάσκετ. Έλεγα βέβαια ότι ο Σπανούλης τον ακολουθεί σε μικρή απόσταση γιατί ακόμη και μέχρι το 2010 είχε και αυτός ουκ ολίγα επιτεύγματα μεταξύ των οποίων κάποιες φανταστικές εμφανίσεις με την εθνική ομάδα, τον ημιτελικό με τους αμερικάνους στην Σαιτάμα, ένα χάλκινο μετάλιο το 2009 που πήρε μόνος του και άλλα.
Αυτό όμως που έχει συμβεί τα τελευταία 4-5 χρόνια έχει ξεφύγει κατά πολύ από τα όρια της πραγματικότητας που έχουμε συνηθίσει. Ο Σπανούλης αυτά τα χρόνια έχει γράψει μια τεράστια ιστορία με τα επιτεύγματά του στον Ολυμπιακό και μας κάνει να σκεφτόμαστε φιλοσοφικά πλέον για έννοιες του τύπου τι είναι ήρωας, ποια είναι η δομή της πραγματικότητας μετά τις ασύλληπτες επιτυχίες του και σε ποιο φιλοσοφικό πλαίσιο πάνω μπορούμε να σκεφτούμε αυτά τα επιτεύγματα.
