Η πραγματικότητα έχει δομή μυθοπλασίας

Παλαιότερα, και μέχρι που ο Σπανούλης ήταν ακόμη στον ΠΑΟ αλλά ακόμη και μετά που πήγε στον Ολυμπιακό, θεωρούσα ότι ο Διαμαντίδης ήταν ο καλύτερος εν ενεργεία παίκτης στην Ελλάδα και ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα στην ελληνική ιστορία του μπάσκετ και του ευρωπαικού μπάσκετ. Έλεγα βέβαια ότι ο Σπανούλης τον ακολουθεί σε μικρή απόσταση γιατί ακόμη και μέχρι το 2010 είχε και αυτός ουκ ολίγα επιτεύγματα μεταξύ των οποίων κάποιες φανταστικές εμφανίσεις με την εθνική ομάδα, τον ημιτελικό με τους αμερικάνους στην Σαιτάμα, ένα χάλκινο μετάλιο το 2009 που πήρε μόνος του και άλλα. 

Αυτό όμως που έχει συμβεί τα τελευταία 4-5 χρόνια έχει ξεφύγει κατά πολύ από τα όρια της πραγματικότητας που έχουμε συνηθίσει. Ο Σπανούλης αυτά τα χρόνια έχει γράψει μια τεράστια ιστορία με τα επιτεύγματά του στον Ολυμπιακό και μας κάνει να σκεφτόμαστε φιλοσοφικά πλέον για έννοιες του τύπου τι είναι ήρωας, ποια είναι η δομή της πραγματικότητας μετά τις ασύλληπτες επιτυχίες του και σε ποιο φιλοσοφικό πλαίσιο πάνω μπορούμε να σκεφτούμε αυτά τα επιτεύγματα.

Ολυμπιακός και ο σύγχρονος Ρόκι Μπαλμπόα

Από την υπερένταση δεν έκλεισα μάτι χτες το βράδυ. Η μεγάλη νίκη του Ολυμπιακού απέναντι στην μεγάλη Μπαρτσελόνα ήταν σαν ένα απίθανο όνειρο. Τρεις νίκες στην σειρά, σπάσιμο της έδρας του αντιπάλου και νίκη στο τελευταίο δέκατο του δεπτερολέπτου μετά από γύρισμα του σκορ και του αγώνα.

Σε αυτή την σειρά αγώνων η Μπαρτσελόνα αφιέρωσε το 70% της φαιάς ουσίας της και του σχεδιασμού του Πασκουάλ - ενός καταξιωμένου και άξιου στρατηγικά προπονητή- στο πώς θα σταματήσει τον Σπανούλη.

Αυτό από την μια υποεκτίμησε την πραγματική δύναμη/δυνατότητες της υπόλοιπης ομάδας και από την άλλη ανάλωσε μπασκετικούς πόρους (μάσκουλα, παίκτες και μπασκετικό IQ) στην εξόντωση του Σπανούλη.

Όλη η Ελλάδα είναι Ολυμπιακός απόψε

Νικήσαμε μια μεγάλη Μπαρτσελόνα έχοντας μειονέκτημα έδρας. Αυτό από μόνο του είναι μεγάλο επίτευγμα.

Την ΤΣΣΚΑ δεν την φοβόμαστε. Θέλουμε το 4ο ευρωπαικό ή τουλάχιστον να πέσουμε μαχόμενοι.

Αλλά από εδώ και πέρα πρέπει να κερδίσουμε τουλάχιστον έναν ακόμη παίκτη που θα ανέβει ένα επίπεδο πιο πάνω για να μπορέσει να πάει πιο ψηλά η ομάδα.

Κάποιος να κάνει ένα φροντιστήριο αυτοπεποίθησης στον Λοτζέσκι γιατί το παιδί μπορεί και είναι ικανός και απλά λυγίζει λόγω πίεσης και άγχους αφού δεν έχει τις εικόνες που έχουμε εμείς οι Έλληνες. Μπορεί στα μαρκαρίσματα μερικές φορές να σαστίζει και να χάνεται και επιπλέον δεν έχει μεγάλη έφεση στις σωματικές επαφές, κλέβει όμως μπάλες, κάνει τάπες και έτσι συμπληρώνει τα ελλείμματά του στην άμυνα. Θέλει λίγη ψυχολογική υποστήριξη και εκμάθηση του τι σημαίνει ελληνικό μπάσκετ για να αισθανθεί μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και να πηγαίνουν τα σουτ μέσα. Ο Λοτζέσκι δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον ξεκολό της ΤΣΣΚΑ σε ότι αφορά το σουτ. Και τον χρειαζόμαστε.