Από την υπερένταση δεν έκλεισα μάτι χτες το βράδυ. Η μεγάλη νίκη του Ολυμπιακού απέναντι στην μεγάλη Μπαρτσελόνα ήταν σαν ένα απίθανο όνειρο. Τρεις νίκες στην σειρά, σπάσιμο της έδρας του αντιπάλου και νίκη στο τελευταίο δέκατο του δεπτερολέπτου μετά από γύρισμα του σκορ και του αγώνα.
Σε αυτή την σειρά αγώνων η Μπαρτσελόνα αφιέρωσε το 70% της φαιάς ουσίας της και του σχεδιασμού του Πασκουάλ - ενός καταξιωμένου και άξιου στρατηγικά προπονητή- στο πώς θα σταματήσει τον Σπανούλη.
Αυτό από την μια υποεκτίμησε την πραγματική δύναμη/δυνατότητες της υπόλοιπης ομάδας και από την άλλη ανάλωσε μπασκετικούς πόρους (μάσκουλα, παίκτες και μπασκετικό IQ) στην εξόντωση του Σπανούλη.
Ενός Σπανούλη που έθεσε εαυτόν μόνος του απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα ενός από τα μεγαλύτερα αθλητικά κλαμπ στην ιστορία του μπάσκετ, της Μπαρτσελόνα.
Και όχι μόνο δεν λύγισε, όχι μόνο διακρίθηκε, οργάνωσε, σκόραρε αλλά και έδωσε χώρο στους συμπαίκτες του για να κάνουν το τελικό χτύπημα έναντι του αντιπάλου.
Ο Σπανούλης ήταν ο ήρωας έναντι της Ρεάλ στον τελικό προπέρυσι ή έναντι των ΗΠΑ στην Σαιτάμα το 2006 ή έναντι όλων στο Ευρωμπάσκετ το 2009 όπου πήρε μόνος του το χάλκινο μετάλιο (άντε με την βοήθεια του Σόφο). Ήταν ο ήρωας σε μια σειρά από εμφανίσεις και παιχνίδια όλα αυτά τα χρόνια.
Σε αυτή την σειρά όμως τελικών ο Σπανούλης ήταν αντιήρωας, ο αφανής ήρωας που τρώει μπασκετικό ξύλο και ταυτόχρονα αντέχει όρθιος να κουβαλήσει την ομάδα του μέχρι το τέλος. Όπως και ο Ρόκυ Μπαλμπόα στο τέλος του ιστορικού ΡΟΚΥ 1.
Και έτυχε και αυτός όπως εκείνος ο ήρωας του μποξ να τελειώσει την σειρά των αγώνων εξαντλημένος, γεμάτος μελανιές από το ξύλο και έχοντας κερδίσει με το ξύλο που άντεξε. Γιατί αν δεν υπήρχε αυτός για να κρατάει την κόντρα σε όλη η αφρόκρεμα της Μπαρτσελόνας αυτή θα είχε ως κύριο στόχο τους άλλους παίκτες και θα νικούσαν εύκολα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στο τέλος του αγώνα ο Σπανούλης, κατευθείαν με το σφύριγμα έψαξε γεμάτος συγκίνηση να βρει την γυναίκα του και το παιδί του στις κερκίδες. Το ίδιο είχε κάνει και ο Ρόκι Μπαλμπόα στο ματς εκείνο, δείτε το:
Και αυτά όλα που λέω δεν είναι ένας τυχαίος μελοδραματισμός, είναι η ουσία του πραγματικού αθλητισμού που βασίζεται στις καθαρές νίκες και στις υπερβάσεις.
Γιατί αυτή η ομάδα κορωνίδα της οποία υπήρξε ο Σπανούλης κατ' αρχήν, ο Πρίντεζης, ο Μάντζαρης και ο Σλούκας αλλά και άλλα παιδιά, έχουν πάει στα 3 από τα 4 φάιναλ φορ της Ευρώπης τα τελευταία 4 χρόνια και έχουν πάρει 2 από τα 4 Ευρωπαικά που έχουν συμμετάσχει, μπορεί και τα 3 στα 4 (θα δούμε φέτος). Και αυτό είναι μια ασύλληπτη επιτυχία για μια ομάδα αυτού του μπάτζετ και μετά από τόσα στραπάτσα στο εσωτερικό.
Και έκανα ειδικό αφιέρωμα στον Σπανούλη σήμερα επειδή τα τελευταία 2 χρόνια πάντα έλεγα ότι θα πρέπει να προστατεύει τον εαυτό του και να ξεκουραστεί και να δίνει τις σκυτάλες και σε άλλους.
Και φέτος τις έδωσε τις σκυτάλες και σε άλλους με ρεκόρ ασίστ και ρεκόρ ηρωικών εμφανίσεων. Και γι' αυτό πάνω από όλα είναι μεγάλος παίκτης και όχι ένας απλός εγωιστής όπως νομίζουν όσοι τον έβλεπαν επιφανειακά.
Έτσι θεοποιούταν στην αρχαιότητα ιδιότητες που είχαν οι άνθρωποι και οι μύθοι τους έμειναν ανεξίτηλοι μέχρι και στις μέρες μας.
Και πίσω από την έννοια Σπανούλης και την έννοια Ολυμπιακός στο μπάσκετ υπάρχουν οι έννοιες πρόεδροι, ελληνικό μπάσκετ και μπάσκετ. Για τα οποία θα πουμε σε σειρά επόμενων αναρτήσεών μας.
Να πω μόνο τελειώνοντας ότι η στεφανωμένη φιγούρα στο έμβλημα του Ολυμπιακού στο μπάσκετ, από σήμερα θα πρέπει να φανταζόμαστε ότι είναι ο Βασίλης Σπανούλης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου